شایلی عشق مامان

مامانی عزیزم ، هنوز هر وقت بهت نگاه می کنم از خودم می پرسم آیا تو واقعاً ماله منی؟ دارم خواب می بینم یا واقعیت؟؟ وقتی بردنم بخش همه اومدن دیدنم و تبریک گفتن...مامانی پاهاشو احساس نمی کرد و خیلی حسه عجیبی بود...دایی بهرام و خاله که داشت فیلم تولدتو نگاه می کردند!! باب هم دنباله کارا بود. وقتی آوردنت پیشم بیدار بودی...گذاشتنت که شیر بخوری...عزیزم همچین دو لوپی می خوردی که انگار تا حالا گشنه بودی شکموووو!! بعد هم که دیگه همه اومدن پیشم و من تو رو کمتر دیدم تا عصر ... از همون اول آروم خوابیدی پیشم ...   فرشته من زمینی شد.

امروز بطور کاملا اتفاقی اینجا رو کشف کردم و چه اتفاق خوبی. با اینکه امکان داره خیلی چیزهایی رو که دوست داشتم از خاطرم کمی - بسیار کمی کمرنگ شده باشه ولی باز هم از اینجا به بعد میتونم ثبتشون کنم.  می خوام این وبلاگ هدیه بدم به عشق زندگیم ، شایلی عزیزم در روز تولد 18 سالگیش.   خوب ... از اولش شروع کنم بهتره ... مامان خانم که بنده باشم 29 سالم بود ... 6 سال بود که منو بابا ازدواج کرده بودیم ... مامان مرجان و مامان شادی همش می پرسیدن که کی قراره مامان بزرگ بشن.منم میگفتم حالا نه!! آخر زمستان بود که فهمیدم باردار شدم، پیش آقای دکتر کاوه مقاره ای رفتیمو اونم سونو داد برای بعد از عید 1390. مامان و بابا عید رفتند شمال. مامی کلی خست...